الْخَصِيصَةِ . وَضَعِنى فِى حِجْرِهِ وَأَنَا وَلَدٌ يَضُمُّنِى إلَى صَدْرِهِ وَ يكْنُفُنى فِى فِرَاشِهِ وَ يُمِسُّنِى جَسَدَهُ وَ يُشِمُّنِى عَرْفَهُ . وَ كَانَ يَمْضُغُ الشَّىءَ ثُمُّ يُلْقِمُنِيهِ . وَمَا وَجَدلِى كَذْبَةً فِى قَوْلٍ ، وَلَا خَطْلَةً فِى فِعْلٍ . وَلَقَدْ قَرَنَ اللَّهُ بِهِ - صَلّى اللَّهُ عَلَيْهِ واله - مِنْ لَدُنْ أَنَ كَانَ فَطِيماً أَعْظَمَ مَلَكٍ مِنْ مَلَائِكَتِهِ يَسْلَكُ بِهِ طَرِيقَ الْمَكَارِمِ ، وَ مَحَاسِنَ أَخْلاقِ الْعَالَمِ لَيْلَهُ وَ نَهَارَهُ . وَلَقَدْ كُنْتُ أَتَّبِعُهُ اتِّبَاعَ الْفَصِيلِ أَثَرَ أُمّهِ يَرْفَعُ لِى فِى كُلّ يَوْمٍ مِنْ أَخْلَاقِهِ عَلَماً وَ يَأْمُرُنِى بِاْلأَقْتِدَاءِ بِهِ . . . » . « 1 » « من با اينكه سن زيادى نداشتم ، بزرگان عرب را به خاك افكندم و سركردگان ربيعه و مضر را به هلاكت رساندم . و شما از جايگاه من نزد رسول خدا ( ص ) در خويشاوندى نزديك و منزلت ويژه آگاهى داريد . آنگاه كه من كودكى بيش نبودم مرا در دامان خود مىنهاد و ( در آغوشم مىكشيد ) بر سينه‌اش جايم مىداد و مرا در بستر خود مىخوابانيد ، چنان كه تنم تن او را مسّ كرده و بوى خوشش به مشامم مىرسيد و گاهى لقمه را آماده مىكرد و به خوراكم مىداد ، نه در سخنانم دروغى شنيد و نه در كردارم خطايى بديد . از زمانى كه از شير گرفته شد ، خداوند بزرگترين فرشته از فرشتگانش را شب و روز همنشين و همراه او نمود تا راههاى بزرگوارى را بپيمود و خويهاى نيكوى جهان را فراهم نمود و من نيز مانند بچه‌اى كه درپى مادر باشد از او جدا نشده و هر روز مرا در گرفتن فضايل و سرمشق قرار دادن رفتار خويش وامىداشت . » هنگامى كه ابوسفيان بن حرب « 2 » و عباس بن عبدالمطلب پس از رحلت جانسوز رسول اكرم ( ص ) به قصد بيعت در امر خلافت نزد على ( ع ) حضوريافتند ، آن حضرت به علم نهفته در وجود خويش و آگاهى از حوادث آينده و سرانجام امر خلافت كه ديگران ظرفيت شنيدن چنين علومى را ندارند ، اشاره كرده و مىفرمايند : « . . . بَلِ انْدَمَجْتُ عَلى مَكْنُونِ عِلْمٍ لَوْ بُحْتُ بِهِ لَاضْطُرِبْتُمْ اضْطِرابَ الْأَرْشِيَةِ فىِ الطَّوِىِّ الْبَعيدةِ » « 3 »

--> ( 1 ) . نهج‌البلاغه ، خطبه 192 ( قاصعه ) . ( 2 ) . ابوسفيان بن‌حرب ، همان پدر معاويه است كه در فتح مكه ، به اكراه اسلام آورد و درخواست بيعت او باامام ( ع ) براى ايجاد فتنه بود ، اما امام ( ع ) درخواست او را نپذيرفت . ( رك : خطبه ) ( 3 ) . نهج‌البلاغه ، خطبه 5 .